NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Terrace House to program o szóstce nieznajomych pod jednym dachem
i relacjach między nimi.
Przygotowaliśmy dla nich tylko piękny dom i auta.
- Nie mamy scenariusza. - Tak.
W ostatnim odcinku Ruka pokazał swoje dzieła.
- Tak. - Wstrząsnęły nami.
- Emika zaniemówiła. - I my również.
To było coś.
Cały świat nagle zamilkł.
Nawet w Ameryce zapanowała cisza.
- Pewnie tak. - „Pisząc »Emika«,
- widzę znaki »Ruka«”. - Właśnie!
Przemyślałam to.
Gdyby adorator powiedział mi:
„Widzę Rukę w Reinie...”
- wzruszyłabym się. - Chwila.
Do takiego doszłaś wniosku po tygodniu namysłów?
Dobra...
- Tak stwierdziłam. - Zapomniałaś chyba,
ile razy zapisał jej imię.
„Emika”.
Zapisał nim cały zeszyt.
- I super. - Już po niej.
Nie ma ratunku.
Potem Yusuke
został ponownie rzucony.
ARTYSTA UKULELE
Z powagą oglądał pokaz, na który mieli iść razem.
Przy muzyce Southern All Stars.
- Świetna scena. - Super.
- Dobra. - A w międzyczasie
osoba, która go rzuciła...
Haruka i Peppe siedzieli razem na dachu.
Pierwszą w wieku 18 lat. Późno rozwinąłem skrzydła.
Nasz pierwszy pocałunek
smakował jak pomarańcze.
Jak ten drink?
Lubię to wspomnienie.
Świetna wymiana!
- Tak. - Płynna.
Komik Ozawa mówi podobnie.
Ale u Peppe wypada to dużo lepiej.
- Czym się różnią? - Jemu nie wychodzi.
Jego partner po pocałunku wyrecytowałby: „Jak słodko”.
Potem mieliśmy ulubioną scenę Tokuia,
gdy Emika zaprosiła Shoheia na piwo.
- Nie pijesz? - Dzisiaj nie.
Wypijmy piwo.
Ta poza była warta Dom Perignon.
Mnie kupiła.
Chciałbym to usłyszeć w słuchawkach.
W wysokiej jakości.
- Muszę to zrobić. - Dlaczego?
Byłaby w moim uchu.
- W wysokiej jakości. - Tylko my to zrozumiemy.
Jesteście za dużymi nerdami.
- Szeptałaby to do mnie. - Do ucha?
Ruka będzie miał rozmowę w barze Marvela.
- To świetnie. - Dobrze.
- Robi postępy. - Tak.
Wystrzeliwuje już...
- małą ilość sieci. - Myślisz?
Jak preejakulat.
Wierzę.
- Wypuścił go. - Co?
To po prostu sieć preejakulacyjna.
Dokładnie.
Musi już wyciekać.
- Przestań. - Dobrze.
Nie sugeruj, że Ruka popuszcza sieć.
„Nie sugeruj, że Ruka popuszcza sieć”.
To dopiero sprośne.
Potem widzieliśmy dziewczyny na basenie.
- Miały świetne stroje. - Stylowe.
Pierwszy raz w sezonie.
Na początku się dogadywały...
Często wydaje mi się,
że jesteś wrażliwa na uczucia innych
i nie mówisz nic, co mogłoby kogoś zdenerwować.
Czasami wydaje mi się, że zachowujesz się jak cnotka.
Wciąż mówili, że jest dość drętwa, więc obejrzałem poprzednie odcinki.
To prawda. Nie było z nią żadnych dramatów.
Czasami martwi się pracę.
- Płakała z tego powodu. - Płacze tylko przez pracę.
Może chce tym zwrócić uwagę na jej sztukę.
- Tak myślę. - Haruka źle to ujęła.
Tak, nie potrafi się komunikować.
Ale na pewno nie tylko ja uważam, że Kaori
chce stawiać się tylko w dobrym świetle.
Nigdy nie byliśmy zaręczeni.
Ja też słyszałam, że masz dziewczynę.
Oboje przekombinowaliśmy.
Może skoczymy na drinka?
- Jasne. - Omówimy się.
Nie rozumiem,
co w tej rozmowie zachęciło ją do drinków.
- Ja też. - To zagadka.
Może chcą zacząć od nowa.
- O to jej chodziło? - Chyba tak.
17. TYDZIEŃ
TO NIE JEST MIEJSCE DO RELAKSU
Tak to wygląda. Dzielę historię na strony.
- Według paneli. - Tak.
By na szóstej stronie historia była w danym miejscu.
A potem zastanawiam się, co dalej.
Dzięki temu łatwiej mi rysować.
- Rozumiem. - Jeśli nie mam planu,
historia nie jest tak ciekawa.
Lubię przeanalizować możliwe kierunki,
a potem określić, jak poprowadzić historię.
Szukam interesujących momentów i opieram wszystko na nich.
- Jasne. - To jest najtrudniejsze.
- Widzę. - Bardzo ekscytujące.
- Cześć, co porabiacie? - Cóż...
Pokazuję szkice.
Widziałem twoje prace, Ruka.
- Prace... - Urocze.
- Masz fajny styl. - Tak?
Jest naprawdę ciekawy.
Byłam dziś w Pokémon Center. Świetne miejsce.
- Co kupiłaś? - Chcesz zobaczyć? Squirtle’a
i Charmandera.
Wypchanego Bulbasaura i torbę z Eevee.
A wypchany Clefairy lub Pippi dla Peppe?
Możemy iść tam kiedyś razem.
- Z chęcią. - Jest super. Zobacz.
Rany.
- Fajne, co? - Gdzie to było?
- W Nihonbashi. - Tak?
- Zobacz! - Co?
- To Eevee! - Dla dwóch osób.
- Zagrajmy. - Pewnie.
- Chcesz? - Tak!
POKÉMON DO BOJU, EEVEE!
- Chłodno. - Nie byłem tu.
- Serio? - Tak.
- Świetnie, co? - Rany.
Wiesz, jak to działa?
- Tu są pady. - Grałeś w to na telewizorze?
- Nie. - Rozumiem.
Musimy razem wcisnąć „A”.
To było straszne. Jeszcze raz.
- Wciskasz? - Tak.
- Udało się. - Tym razem tak.
Chcesz go nakarmić? Naciśnij ten przycisk
i zrób tak...
Pyta: „Czy chcesz go nakarmić?”.
- To ten klawisz. - Jasne.
- A potem... - Już chyba wiem.
Chwila... Jak słodko!
- Super. - Jest jedzenie.
- Czemu się boi? - Co się stało?
Poszłabym do tej kawiarni, o której mówiłeś.
Jak się nazywała?
Tej z włoskim klimatem.
- Chcesz? Pewnie. - Chodźmy tam.
- Mam czas. - W przyszłym tygodniu?
- Pasuje mi. - Świetnie.
Ma włoski klimat?
Może nie włoski. Bardziej...
- Tak mówiłeś! - Tak? Bardziej...
Wnętrze i meble są bardzo europejskie.
- Stoły i lampy. - Pamiętam.
- Chcę to zobaczyć. - Jest świetna.
Chcę poczuć się jak we Włoszech.
Nie wiem, czy się uda.
Ale pójdziemy.
- Było super. - Zdecydowanie.
Cześć, Emika.
Wróciłam.
- Co robiliście? - Hej!
- Graliśmy w Pokémony. - Tak?
Z Eevee.
- Śmialiście się. - Było super.
- Zmęczyłem się. - Ja też.
Ale Eeevee była super.
Bardzo.
Mówisz o Eevee czy Haruce?
- Mówiłeś o niej? - Nie, mówimy o Eevee.
- Wybaczcie. - Eevee i Doraemon...
- Zmachałam się pływaniem. - Co robiłaś?
- Byłam na plaży. - Tak?
Pojedźmy kiedyś razem.
- Z chęcią. - Dobrze.
Plaża...
- Tylko my byśmy chcieli. - Tak.
- Za gorąco. - Ale popływałam.
- Włosy pachną mi oceanem. - Tak?
- Pojedźmy kiedyś razem. - Dobrze.
- Za tydzień? - Pewnie.
ILUSTRATORKA, LAT 29
AKTOR, LAT 25
AKTORKA, LAT 24
SPRZEDAWCA W BUTIKU, LAT 20
STUDENTKA CZWARTEGO ROKU, LAT 21
TWÓRCA MANGI, LAT 26
SHIMOKITAZAWA, TOKIO
GODZINA 21.30
- Przepraszam. - Hej!
- Dobry wieczór! - Witaj.
Jesteś.
- Tu może być? - Tak.
- Witaj. - Miło mi. Ruka Nishinoiri.
Shirakami, właściciel. Miło mi.
Mało o tobie wiem.
WŁAŚCICIEL, LAT 36
Jak często chcesz pracować?
Pracuję na pół etatu w Murasaki Sports,
ale chcę stamtąd odejść
- i pracować tu na stałe. - Rzucasz pracę?
- Planuję. - Tak?
Najbardziej pasowałoby mi trzy razy w tygodniu.
- Na początek. - Jasne.
- I odchodzisz z pracy? - Tak.
- Na pewno? - Widzę, że bywa tu
- dużo obcokrajowców. - Owszem.
- Uczę się angielskiego. - Naprawdę?
Chcę też zostać Spidermanem.
- Prawdziwym? - Tak.
Naprawdę lubię Marvela.
Dlatego chcę tu pracować.
Mamy wielu klientów,
- którzy przebierają się za Spidermana. - Widziałem.
Często tu bywają.
Naprawdę chcesz zostać Spidermanem?
Tak.
Oby ci się udało.
Sami byśmy na tym bardzo skorzystali.
Rozumiem.
NAKAMEGURO, TOKIO
- Głodna? - Tak.
- Nie jadłyśmy śniadania. - Fakt.
Napiłabym się zimnego piwa. Straszny upał.
Pewnie szybko się wstawię.
WINO NA KIELISZKI
- Zdrowie. - Zdrowie.
Tak znienacka, ale mogę pogadać o byłym?
Oczywiście, po to jestem.
Zarządzał moimi interesami.
Był moim menadżerem nawet po rozstaniu.
Nie widywaliśmy się, tylko pisaliśmy e-maile.
Dawałam mu zadania.
Z tego powodu Shohei usłyszał plotki,
że jesteśmy razem i do tego zaręczeni.
Ja też słyszałam plotki, że Shohei ma dziewczynę.
Bałam się do niego zagadać.
- Powinnam była z nim porozmawiać. - Racja.
- Byłoby szybciej. - Wiem.
Nie mogłam się zebrać i było mi z tego powodu dziwnie.
Ale wczoraj,
kiedy z nim porozmawiałam, wszystko sobie wyjaśniliśmy.
Nie chciałaś z nim gadać przez tę plotkę?
Miałam poczucie, że przekroczyłabym pewne granice,
gdybym go gdzieś zaprosiła, choć nie wiedziałam, czy to prawda.
Nie powinnam się tak wycofywać.
Żałuję, że zrobiłam to tak późno.
Chcę nadrobić stracony czas
i w końcu lepiej go poznać.
Zabierz rękę, byś się nie skaleczył.
Złap je tak
i popchnij jabłko swoim palcem.
Tak, widzę jak to robisz.
- Pchasz? - Tak.
A potem przesuń w dłoni.
- W ten sposób. Dobrze. - Dzięki.
Boję się o ciebie.
Co to?
Nie wiem.
- Kogo to? - Nie moje.
O smaku ikry.
- Skąd to jest? - To moje.
- Dostałem. - Od mamy?
- Tak. - Słodko!
- Wysłała to po ostatnim odcinku! - O smaku ikry.
- Naprawdę dobre. - Mam zrobić to z makaronem.
Z brokułami?
Padam z nóg.
- Dobra robota. - Cześć.
- Jadłeś coś? - Tak.
- Wszyscy już jedli! - A ty nie?
- Nie. - Hej, Ruka.
Emika jeszcze nie jadła.
- Idealnie, chwila. - Makaron z ikrą.
- Tak. - Mamy makaron?
- Nauczę cię. - Mamy.
Pomogę ci go ugotować.
Ja też trochę zjem.
Też jesteś głodny?
- Zrobimy dwie porcje. - Poproszę.
- A ty, Haruka? - Nie, dziękuję.
Dziesięć lub 12 minut.
Dziesięć minut to al dente, będzie trochę twardy.
Potem przełożysz go na patelnię.
Nastaw dziesięć minut.
- Al dente? - Wrzuć makaron.
- Robimy al dente. - Tak.
Dodać coś?
- Na małym gazie? - Tak.
Na dwie porcje
musimy użyć połowy tego.
A reszta...
- Jeszcze trochę. - Tak?
Wygląda świetnie.
- Wymieszaj. - Dobrze.
Ten makaron będzie lepszy
- od mojego. - Myślisz?
Spójrz, jak przykłada się do sosu.
- Spróbuj tak. - Rany.
- Jasne. - Tak.
Tak, ale nie za wysoko!
Dobrze. Można jeść.
Dziękuję!
Wygląda świetnie. Lepiej niż mój.
- Smacznego. - Oby smakował.
- Smacznego. - Klasa Michelin.
Michelin!
Michelin?
- Ta niepewność mnie dobija. - Ostry?
- Pyszny. - Super!
- Naprawdę dobry. - Udało się.
Pycha. Ostry i pyszny.
Idealnie przyprawiony.
Łatwe, co? Są tylko dwa składniki: sos i makaron.
Zrób makaron, wymieszaj go z sosem i tyle.
Możesz trochę poeksperymentować.
Podsmaż brokuły i czosnek na oliwie,
dodaj do tego makaron i gotowe.
- Dobra. - Jak tylko chcesz.
Czyli nie dodajesz brokułów do wody z makaronem?
Lepiej nie.
- Co robiłeś? - Zakończyłem...
PRACUJĘ U PANI NISHI – PEPPE
...staż w pracowni.
- Dzisiaj? - Już?
To smutne.
Naprawdę wiele mnie nauczyła.
Wiem już, jak wygląda życie twórcy mangi.
- Teraz pójdziesz dalej? - Od teraz
chcę tworzyć własne historie.
Nie mogę doczekać się dnia,
kiedy moje mangi będą w sklepach.
- Pewnie się popłaczę. - Wyobrażam sobie.
Aż krzyknę z radości. To teraz mój główny cel.
Ciężko pracuję, by się udało.
Nie mogę doczekać się tej ulgi.
- Chlipania z radości. - Zrobimy kopie.
- Jutro zaczynam angielski. - Super!
- Spoko. - Pewnie będę miał dużo zadań.
Pomożesz mi?
- Jasne. - Dzięki.
Mogę wykąpać się pierwszy?
Jasne.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Jesteś z kimś umówiona?
Mam tylko jechać z Peppe na plażę.
- Super. - Ostatnio wspomniałam,
że chcę zobaczyć ocean.
Lubię plażę. Haruka i Kaori nie chciały jechać,
bo jest dla nich za gorąco.
- Nie wiedziałem. - Dokładnie.
To fajnie.
A ty jesteś z kimś umówiony?
Jest lato, więc chcę gdzieś pojechać.
Rozumiem.
Jaki jest twój typ?
Byłam już chyba z każdym, ale nie wiem, jaki jest najlepszy.
Lubię osoby z celami w życiu.
- Celami? - Tak.
Jakąś pasją, za którą podążają.
Jeśli ktoś nie ma żadnego celu w życiu,
to ciężej obdarzyć mi kogoś wiarą i zaufaniem.
- Musi wiedzieć, czego chce. - Być pełnym życia.
Rozumiem.
Ciekawe, czy się tu zakocham.
Przekonamy się.
To prawda.
Musi mieć...
- Widziała odcinki. - Na pewno.
Opisuje wszystko, kim nie jest Shohei.
- Musi to wiedzieć. - Osoba z celem w życiu.
Stąpająca po ziemi i wiedząca, czego chce.
- Nie chce go skrzywdzić... - Chce.
Co?
Wyraźnie mówi: „Nie popieram twojego stylu”.
- Tak myślisz? - Po tej rozmowie.
Shohei też wydaje się wstrząśnięty tą odpowiedzią.
Zwłaszcza, że wcześniej Peppe mówił, że marzy o sprzedaży swoich mang.
Aż nim iskrzyło.
- To byłoby dla niego coś. - Powodzenia, Peppe!
- Będzie tworzył dla Big Comic Spirits. - To wielka sprawa.
Dom jest z nim dużo ciekawszy.
- Tak. - Nawet Ruka się rozwija
dzięki obecności Peppe.
Zrobił pyszny makaron.
Haruka też go czegoś nauczyła.
- Jak obrać jabłko. - Jej instrukcje
były strasznie protekcjonalne.
Dzięki właścicielowi baru może zostać Spidermanem.
Dokładnie. To już niedługo.
Właściciel powiedział, że byłaby to korzyść dla baru.
Rukę otaczają sami dobrzy ludzie.
Ma dużo szczęścia.
Chcę, by Peppe poflirtował z Emiką.
Ciekawe, czy mu się podoba.
- Tak. - Nie sądzę.
W ostatniej scenie opisywała osobę
- podobną do Peppe. - Racja.
- Podoba jej się. - Jest też Ruka.
- Ma cel, by zostać Spidermanem. - To prawda.
- W końcu spełnia marzenia. - Próbuje.
Być może stawia małe kroki,
- ale działa. - Tak.
- Czy to szczere? - Oczywiście.
Kieruje się w dobrą stronę.
Jego pierwsze kroki można porównać
do pieszego zdobycia Afryki.
Tak daleki jest jego cel.
Wyobrażam go sobie, jak patrzy na ocean i myśli:
„Jak go pokonać?”.
EBISU, TOKIO
GODZINA 12.30
- Cześć. - Cześć!
ODDZIAŁ NOVA W EBISU
- Zapisałem się na zajęcia. - Super.
- Witaj. - Miło mi.
Dzięki za przyjście.
Mam na imię
Louis.
- Louis? - Tak.
- Louis. - Rozumiem.
Powiedz, jak masz na imię.
Dobrze.
- Mam na imię Ruka. - Ruka?
Idealnie.
Miło cię poznać, Ruka.
- Miło cię poznać. - Idealnie.
Wykorzystamy te dialogi.
A więc...
zadaj mi to pytanie.
„What do you want to do this... walking?”
- „Walking”? - „Weekend”.
- „Wicked”. - „This weekend”.
- „Wicked”. - Weekend, tak.
Czyli w sobotę i niedzielę.
Przeczytaj jeszcze raz.
„How do you want to do this...
- working day?” - Weekend.
- Dobrze.
- Weekend. - „What do...”
„What do you want to do this...
- working day?” - „Weekend”.
- Weekend. - Weaking?
- Weekend. - Dobrze.
I jeszcze raz.
„What do you want to do this...
- weekend day?” - „Weekend”.
- Dzięki! - Dzięki.
- Smacznego. - Jemy?
Umiesz wciągać makaron?
Mamy tego nie robić?
Tego nie potrafię.
No tak.
Jem w ciszy.
- Kto to wstał! - Kto to?
Cześć.
- Spałeś? - Tak.
- Wybaczcie. - Zjedliśmy.
Nie wierzę, że zasnąłem.
Po przebudzeniu zauważyłem ślady na nadgarstku.
To po pająku?
- Racja. To pająk? - Niemożliwe.
- Czy to... - To możliwe?
To jest to?
Spiderman miał ślady w tym samym miejscu.
Strzel siecią.
- Jeszcze nie? - Nie.
- Jeszcze nie. - Może ich nie widzimy.
Pewnego dnia zobaczymy go na suficie.
- Co jutro robisz? - Jutro...
- Nie mam planów. - Tak?
Co mogę porobić?
A ty, Ruka?
- Ja też. - Masz wolne.
A ty?
- Manga. - Jasne.
- Manga. - Znowu.
- Manga. - Dzień po dniu.
Mam teraz dwa dni wolnego.
- Pojedziemy gdzieś? - Tak?
Porobiłabym coś, ale nie mam pomysłu.
Pojedźmy gdzieś.
Co najbardziej lubisz robić?
Dokąd byś pojechał?
Może na jakąś przejażdżkę.
- Autem? - Tak.
Masz ochotę?
Pojedziemy?
Dokąd pojedziecie?
Na owoce morza.
- Na owoce morza. - Tak?
- Jak daleko? - Cóż...
- Na Miurę. - Aż tam?
Nie jechała naszymi autami.
Serio?
- Cześć. - Dzień dobry.
- Dokąd jedziemy. - Lubisz owoce morza, tak?
- Tak. - To jedziemy.
- Na owoce morza? - Tak.
Dobrze.
- Na razie, Kaori. - Udanej wycieczki.
- Pochmurnie dziś. - Racja.
Jedziemy na przedmieścia?
Tak, Miura to przedmieścia.
- Czy to było Misaki? - Jedziemy na Miurę.
- To półwysep. - Tak?
- Czy wyspa? - Tak mi się wydaje.
Robi się swojsko.
Tak, fajny klimat.
Słyszysz cykady? Dźwięki lata.
Tak, kojarzą się z latem.
MISAKI, KANAGAWA
GODZINA 15.30
- Zobacz, meduzy! - Nie.
- Widzę je. - Cała masa!
- Malutkie. - Tak.
- Tu są kolejne. - Racja.
Ale ich dużo.
SHOWAMARU
- Ikra wygląda świeżo. - Tak.
- To smacznego. - Smacznego.
- Jest pyszna. - Widać.
Wszystko jest pyszne.
Super.
Fajnie pojeździć jaguarem?
Stresowałam się. Nie przywykłam.
- Do auta? - I nie byliśmy nigdy
- we dwójkę. - Racja.
To jeszcze zwiększyło stres.
Jakie masz cele w Terrace House?
Sam nie wiem.
Ja chciałabym znaleźć miłość.
Myślisz, że się uda?
Nie wiem.
Jak randka?
Jazda trwała długo.
GODZINA 20.00
Za długo?
Było dość daleko.
Ale dobrze się bawiłem i jedzenie było pyszne.
Ładna jest, co?
Jest ładna.
- Podoba ci się? - Tak.
Któregoś dnia
gadałem z Peppe
i postanowiłem nie pić alkoholu.
Piłem tylko wodę.
Ale wtedy ona zeszła na dół
i zapytała, czy napiję się z nią. Nie mogłem odmówić.
Była taka słodka.
Musiałem się napić.
Umówiłeś się z nią?
Chcę ją zaprosić na kolację.
GODZINA 12.00
Cześć.
- Pracujesz dzisiaj? - Tak.
Od której?
- Muszę wyjść o 15.00. - O 15.00?
Jadłaś lunch?
Jeszcze nie.
Chcesz wyjść coś zjeść?
- Masz ochotę? - Tak.
Brzmi świetnie.
SASAZUKA, TOKIO
Lubisz makaron soba?
Lubię,
ale moja mama jest uczulona, więc nie jemy go w domu.
- Ale ty nie jesteś uczulona? - Nie.
- To nie jest dziedziczne? - Nie.
Soba...
SORIN
- Smacznego. - Smacznego.
Kto najbardziej cię zaskoczył...
w porównaniu do odcinków?
Cóż...
- Chyba nie ja? - Cóż.
Naprawdę łatwo złapać z tobą kontakt.
Wypadam lepiej osobiście.
- Nie to miałaś na myśli. - Tak pomyślałam.
- Nie, naprawdę. - Naprawdę.
- Na serio. - Serio, serio.
Słyszałam, że lubisz bezpośrednich ludzi.
Tak powiedziałem.
- Do Kaori też. - Kogoś takiego jak Haruka?
Lubisz to u niej?
Lubię, że wali prosto z mostu. Dobrze się z nią rozmawia.
Nie przepadam za jej wyglądem.
Tak myślę po zamieszkaniu z nią.
Naprawdę?
Rany...
- Co jest? - Jestem zaskoczona.
Dlaczego?
Nie mamy wpływu na to, kto nam się podoba.
- Chcesz się zakochać? - Tak.
Tak? Nie wszyscy wydają się być tym zainteresowani.
Mówię o oryginalnej obsadzie.
Nie wiem, co myślą.
Ja ciągle szukam miłości.
Nigdy nie przestałem.
Gdy się zakochuję, bardziej się staram,
by dobrze wypaść w oczach tej osoby.
Siedzę bardziej wyprostowany i tym podobne.
Nie wiedziałam...
- że faceci też tak robią. - Tak.
JINBOCHO, TOKIO
GODZINA 18.00
- Przejrzałeś grafik? - Tak.
Zakładając, że z czasem twoje umiejętności
będą się rozwijać...
REDAKTOR, BIG COMIC SPIRITS
Według grafiku powinniśmy zdążyć.
Dziś musimy nałożyć kolory,
a potem trzeba oddać trzy rozdziały.
Będzie to cotygodniowa publikacja,
18 stron na rozdział.
Jeśli zrobisz sześć stron dziennie, to rozdział zajmie ci trzy dni.
Dwa dni na obmyślenie fabuły kolejnego rozdziału
i dwa dni na odpoczynek.
Ale jeśli rysowanie zajmie cztery dni, a historia trzy,
nici z wolnego.
Rozumiem.
- Omówmy czwarty rozdział. - Dobrze.
Historia była bardzo ciekawa.
Jakość też się poprawiła.
Ten pomysł jest ciekawy, ale umieśćmy go w osobnym rozdziale.
- Carbonara. - Co to?
Nie powinno się wrzucać surowego jajka do carbonary, tak?
- Dokładnie. - W tym rozdziale
skupmy się na makaronie naporitan.
Wiedziałem, że cię to zaciekawi.
Zasługuje na osobny rozdział.
Fajnie, że bohater irytuje się, gdy o tym mówi.
Niech złości się częściej.
To świetne, że Włosi uznają ten makaron za obrazę,
a w Japonii są tłumy ludzi,
które chcą go kupić.
- Możemy to wyrzucić? - Jasne.
- To jest dobre. - Rozumiem.
W tej scenie powinien być jeszcze bardziej zły.
Jakby chciał wywrócić stół.
- Dobry pomysł. - Dobra.
- Jest świetnie. - Dzięki.
- Brawo. Cieszę się. - Ja też.
Czwarty rozdział jest świetny.
Cieszę się.
A co u ciebie?
- Terrace House jest super. - Tak?
Piszesz romantyczną historię.
Pobyt w domu daje mi inspirację.
Byłeś na jakichś randkach?
Do domu wprowadziła się Emika.
W poniedziałek jedziemy na plażę.
Świetnie.
W końcu Shohei
- jest podekscytowany. - Tak.
Wcześniej taki nie był?
Dopiero teraz.
- Chce dobrze wypaść. - Emika mu się podoba.
A więc wcześniej nikt nie przykuł jego uwagi.
- Prawda? - Chyba tak.
Mówi, że pracuje ciężej,
gdy chce przykuć czyjąś uwagę.
Wcześniej nie interesował się swoimi celami,
więc nie był nikim zainteresowany.
Miałam nadzieję, że zobaczymy go jeszcze z Kaori.
- Nie, woli Emikę. - To nie ta jedyna.
Skoro tak, musi postarać się bardziej.
Nie wygląda na to, by ktoś spodobał się Emice.
- Racja. - Póki co.
Taką ma osobowość czy nie bawi się zbyt dobrze?
Wydaje mi się, jakby była obojętna wobec wszystkiego.
Nawet, jeśli ktoś jej się podoba,
nie widać po niej zbytniego entuzjazmu.
Bardziej kipi od swojego uroku.
- Jej chłód jest bardzo seksowny. - Tak.
Ma wolne i pewne podejście do miłości. Jak sous vide.
- Rany. - To dopiero sprośne.
- Seksi. - Przejmuje cały ten smak!
Ale nie jest w tym wymowna, więc nie widać jej ruchów.
Nim się obejrzysz, już cię ma.
- Tak myślę. - Mam nadzieję,
że Peppe wejdzie do jej sous vide.
Chyba mu się podoba.
- Zaprosił ją. - Właśnie.
- Znów zobaczymy stroje. - Świetnie.
- Szybko... - Strój Peppe?
Nie trzeba nam jego ciała.
- Mówimy o Emice. - Jestem ciekawa,
jakie ciało ma Peppe, ale liczy się Emika.
Zobaczymy włosy na klacie i tyle.
A jeśli wyjdzie w Speedo?
Ruka uczy się angielskiego.
- Niezłe. - Świetne.
- Nie szło mu z „weekendem”. - To nie było celowe?
- Jeden błąd wystarczył. - Tak.
Więcej to już powód do niepokoju.
- To było szczere. - Tak?
- Nie żartował? - Nie.
- Nie? - To nie był żart?
To jestem przerażony.
Bardziej niż przy The Walking Dead.
Ale w końcu się nauczy.
- Właśnie. - W końcu działa.
Niedługo zostanie Spidermanem.
- Tak. - Ugryzł go pająk.
To było niesamowite.
Ale nie w tę rękę.
To nieważne.
Liczy się to, by był to odpowiednio zmutowany pająk.
Tak powstał Spiderman.
- Miejsce jest nieważne. - Liczy się to,
by był to radioaktywny pająk.
I będzie Spidermanem.
Ale to pewnie były tylko roztocza.
- Niemożliwe. - Tak blisko.
Randka Ruki i Emiki była ciężka.
- Tak. - Była super.
Scena w aucie...
Nie mieli już o czym gadać, kiedy tam jechali.
Zjedli owoce morza, a on zapytał o jaguara.
Jak diler samochodowy.
Teraz ma już randkę z Ruką
i wycieczkę do Misaki,
którą porówna z randką z Peppe.
- Ta może być inna. - Jak dzień i noc.
Bez ciszy, po prostu świetna zabawa.
O ile Peppe nie zasugeruje roweru.
- Racja. - Dokładnie.
- Na składaku. - Ledwo jadącym.
- Z nim i tak byłoby fajnie. - Pewnie tak.
Misaki było za daleko. Czemu nie wybrał czegoś bliżej?
- Enoshimy. - Owoce są wszędzie.
Wyszukał: „owoce morza w Japonii”.
Wyglądały pysznie.
Nie miałabym nic przeciwko.
Musi popracować nad szukaniem knajp.
GODZINA 21.30
Wstałeś.
- Tak. - Spałeś jak zabity.
Przez chwilę cię nie poznałam.
- Dawno nie gadaliśmy. - To pogadajmy.
- Pójdziemy na dach? - Jasne.
Pomyślałam...
- Pogoda jest dobra. - Chodźmy.
Na dach.
- Racja, trochę minęło. - Prawda?
Nie przedłużając, powiedz mi,
- co myślisz o Kaori? - Teraz?
- Przyjaźnimy się. - Nic więcej?
- Tak jak wcześniej. - Dokładnie.
Nigdy nie potrafiliśmy się zgrać
pod względem naszych emocji.
Wyznanie, że coś do siebie czuliśmy
przyszło trochę za późno.
Nie rozumieliśmy się.
Sądziliśmy, że drugie jest w związku.
Nie sądzisz, że możecie się jeszcze dogadać?
- Co? - Szczerze mówiąc,
myślę...
że ruszyłem dalej.
Już nic do niej nie czujesz?
- Nie sądzę. - Rozumiem.
Dobrze, nie będę już pytać.
- Co myślisz o Peppe? - Peppe?
Wlał w dom trochę energii.
Chciałabym go poznać.
Łatwo wyobrazić go sobie jako potencjalnego partnera.
Po czterech miesiącach mieszkania tu spoczęliśmy trochę na laurach.
Jeśli nic się nie zmieni, wciągniemy Peppe i Emikę
- w nasz wir samozadowolenia. - Racja.
- To mnie martwi. - Tak.
Emika chce znaleźć tu miłość.
- Rozumiesz. - Tak.
Wiem, o czym mówisz.
Rozleniwiłem się.
Dobrze, że czujemy się swobodnie.
- Ale... - Nie jesteśmy tu, by odpocząć.
Dokładnie.
Napisy: Krzysztof Zając